တနဂၤေႏြ စာတမ္းမ်ား

တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ၀င္လာခဲ့တဲ့ေန႔ေတြ ရွိသလို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ထြက္သြားခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြလည္းရွိတာပါပဲ။ တကယ့္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေလးပါ။ တိမ္ေတြက ေမွာင္ရီသန္းလို႔ ဆည္းဆာက တရိပ္ရိပ္ထိုးက်လာေနတယ္။  ေရကန္ၿပင္မွာ သစ္ပင္ေတြရဲ႔ အရိပ္ေတြဟာ ဆည္းဆာရဲ႕ တြန္႔လူးရိုက္ခတ္မႈနဲ႔ ၀ိုးတ၀ါးတုန္ခါလို႔..၊ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိခဲ့တဲ့ဘ၀ရဲ႕ တစိတ္တပိုင္း ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မိမယ္..။ ဒါေပမယ့္ မေမ့နိုင္တာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခြဲခြာခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိကၽြမ္းခဲ့ၾကတဲ့ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ ဒီဆည္းဆာေမွာင္ရီ၀ိုးတ၀ါးမွာ မေတြ.မၿမင္ခဲ့ၾကေတာ့တာ ေသခ်ာပါတယ္။    ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိကၽြမ္းခဲ့ၾကတာ တိုတိုေတာင္းေတာင္းေလးပါ။  ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ရနံ႔ဟာ သိပ္သည္းက်စ္လ်စ္လာတယ္။ ဘယ္ကမွန္းမသိရတဲ့ ေလဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြကို တိုးဖြက်ွီစယ္ေကာင္းက်ီစယ္မိမယ္။ ေရကန္ၿပင္မွာ လႈိင္းထေနတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အရိပ္ေတြပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အၿဖစ္သနစ္ေတြရဲ႕ ရီေ၀ေႏွာင္ဖြဲ႔စရာ ေနာက္ခံကားခ်ပ္ေတြ ပဲလား။ ပထမဆံုးအခ်စ္ဦးနဲ႔ ရီေ၀တုန္လႈပ္စရာအနမ္းနဲ႔ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ရဲ႔ ရွည္လ်ားတိတ္ဆိတ္တဲ့ အနမ္းလိုမ်ိုး     

လမ္းေပၚမွာေၿခသံေတြတိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ၿပီ။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ထြက္သြားမယ့္ သူေတြ…၊ ထြက္သြားနွင့္သူေတြ ၇ွိေကာင္း၇ွိပါလိမ့္မယ္..။ တကယ့္ကို တိတ္တိတ္္ဆိတ္ဆိတ္ေလးပဲေနမွာပါ။

ေႏြဦးရဲ. ေရာင္စံုအမွတ္တရေတြလည္းတိတ္ဆိတ္လို႔ …။ 

လက္်ာလင္းနိုုင္

ျမိဳ႕ ၾကီးႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျခင္း ( ၁ )

ေႏြမကူးတကူး ေန႕လည္ခင္းရဲ႕ ေဆးရံုအသြား ဘတ္စ္ကားတစ္စီးေပၚမွာ ၿမို႔ၾကီးနဲ႕ စကားေၿပာခဲ့တယ္၊ လူဦးေရေပါက္ကြဲမႈဆင့္ကဲၿဖစ္စဥ္ေတြကို မနုိုင္၀န္ထမ္းထားရတဲ့ ၿမို႕ၾကီးရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္အတြင္းေၿမွးေတြဟာ အထိမခံနိုင္ေလာက္္ေအာင္ ေရာင္ကိုင္း ေဖာင္းကားလို႕၊  ၿမို႕ၾကီးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြက အေ၀းၾကီးကို မၿမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ မႈန္သီေ၀၀ါးလိုု႔။  ၿမို႕ၾကီး ရဲ႕ တဟြတ္ဟြတ္ေခ်ာင္းဆိုးသံထဲမွာ မီးခိုးေတြ အူလိႈက္ သည္းလႈိက္ထလို႕၊ ၿမို႕ၾကီး ရဲ႕ ေသြးေၾကာေတြကို ေဖာက္မိလိုက္ရင္ပဲ ေသြးၿဖူဥ၊ ေသြးနီဥေတြအစား ေရာင္စံုတက္စီကားေတြ ေ၀ါကနဲ ထြက္က် လာေတာ့တယ္၊ ေရာင္စံု တက္စီကားေတြဟာ ၿမို႕ၾကီးအတြက္ေတာ့ တစ္၀မ္းတစ္ခါး အတြက္ လႈပ္ရွားေၿပးလႊားေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေသြးေၾကာမႊာ ေသြးေၾကာမႊားထဲက အေၿပးသမားေတြနဲ႕ အၿမဲတမ္းဆင္တူတယ္။ ၿမို႕ၾကီးက သူ႕အနာရြတ္ေတြကို ၿမင္သာရံုေလာက္ အက်ီၤကိုလွစ္ၿပတယ္၊ ခဏေလးလိုပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အသည္းခိုက္ေအာင္ နာခဲ့တာေတြမွန္း ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူၿပံုးေနတာ ကၽြန္ေတာ္ၿမင္ရတယ္၊ ၿမို႕ၾကီးက သူ႕ဓာတ္ၿပားကို စဖြင့္တယ္ဆိုရံုေလာက္ စကားေၿပာတယ္၊ အနာတရစကားေတြဟာ ဘယ္နား၀င္ခ်ိဳပါလိမ့္မလဲေနာ၊ ဒါေပမယ့္ ၿမို႕ၾကီးက နား၀င္ခ်ိဳေအာင္ ၾကိုးစားေၿပာမွန္း သိသာလြနး္တယ္၊ သူ၀မ္းသာေနပံုရေပမယ့္ ၀မ္းသာဖို႕အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးသိပ္မရွိေတာတာ သူနားလည္ထားမွန္း ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိပါတယ္၊ ထားပါေတာ့ေလ၊ ေႏြမကူးတကူးေန႕လည္ခင္းရဲ႕ ေဆးရံုအသြား ဘတ္စ္ကား တစ္စီးေပၚမွာ ၿမို႔ၾကီးနဲ႕စကားေၿပာခဲ့ရတယ္၊ ၿပင္ပလူနာ႒ာနအထိ လိုက္ပို႕ေပးခဲ႕တယ္၊ “ၿပင္ပမွာပဲအၿမဲတမ္းရွိေနတဲ့လူနာေပါ့ဗ်ာ” လို႕ကၽြန္ေတာ႕ကို ေနာက္ေတာက္ေတာက္ ေၿပာသြားတဲ့အထိ သူ႕အခ်ိန္ေတြကို ေသြးေအးေအး ရင္ဆိုင္ေနတုန္း ၿမို႕ၾကီးကိုု ကၽြန္ေတာ္ေငးေနမိတယ္၊ ခင္ရမင္ရတဲ့ လူေတြနဲ႕ အတူေနရခ်ိန္ေလးေတြဟာ ဘာမွမႀကာလိုက္သလို သိပ္အကုန္ၿမန္တာပဲလို႕ တစ္ခါတစ္ခါ မေတြးမိဘူးဖူးလား၊ ဒီလိုပဲေပါ့၊ ေန၀င္ခ်ိန္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စကားေၿပာေနတုန္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္ေပၚမွာမွ တမင္တကာ လာႏႈတ္ဆက္လာတယ္။ ထင္မိစရာမွိန္မွိန္ေလးလင္းလာေတာ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးမွတ္မိေနတာကေတာ့ ၿမို႕ၾကီးကို ေမ့ေဆးအုပ္လိုက္တုန္း ေနာက္ဆံုးၿမင္လိုက္ရတဲ႕ ၿမို႕ၾကီးရဲ႕မ်က္လံုးေတြပါပဲ၊ အသည္းမာမာနဲ႕နႈတ္ဆက္သြားဖို႕ ကၽြန္ေတာ့ကိုသတိေပးလိုက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးထြက္သြားတဲ့ ရထားတစ္စီးရဲ႕ ဘီးၾကိတ္သံလိုပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့ကိုေအးခဲသြားေစခဲ့တယ္၊ ေႏြမကူးတကူး ေန႕လည္ခင္းရဲ႕ ေဆးရံုအသြား ဘတ္စ္ကားတစ္စီးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ၿမို႔ၾကီးနဲ႕ေနာက္ဆံုးစကားေၿပာခဲ့တယ္၊

လက်ာ္လင္းနိုင္ 

၂၆၊၁၊၂၀၁၃

၂း၂၄ ေန႕ခင္း